Logboek peterschooneveldt

Zabriskie Point

Z

Deze ochtend hebben we Fremont Street bezocht in downtown Las Vegas. De straat waar het allemaal begon en waar in de jaren ’30 de eerste casino’s werden gebouwd. De oude Strip. Het Las Vegas dat je kent uit de vele films die er zijn opgenomen. De verlichting was toen nog van het klassieke type neonbuizen en gloeilampen.
Maar diamonds are not forever. Om verpaupering tegen te gaan werd Fremont Street in 1995 overdekt en omgebouwd tot de Fremont Street Experience. In de gewelfde overkapping bevinden zich 12,5 miljoen gesynchroniseerde ledlampjes die ’s avonds oplichten in computergestuurde sound- en lightshows. Die hebben we moeten missen, maar dat was geen ramp. Cowboy Vegas Vic en cowgirl Sassy Sal waren er nog.
We zijn nu onderweg naar Death Valley. We hebben boodschappen gedaan (water!) en brandstof getankt in het stadje Pahrump, het laatste benzinestation voordat je de woestijn inrijdt. ‘Fill her up…. unleaded, I need a full tank of gas where I am headed’
We zijn net Death Valley Junction gepasseerd en rijden op de 190. We slaan linksaf op de weg naar Dante’s viewpoint. Het ligt hoog in de bergen(1669 m) en het laatste stuk van de weg gaat stijl omhoog. Aan de kant van de weg parkeerplaatsen voor bussen en RV’s. Die mogen vanaf hier niet verder. Onze airco gaat uit en als we boven zijn wordt de klim beloond. Een prachtig uitzicht over de vallei. In de diepte de weg die we straks zullen nemen naar Badwater. We dalen weer af naar de 190 en even later slaan we wederom linksaf naar Zabriskie Point. We parkeren de auto en wandelen naar het uitkijkpunt. We zitten nu een stuk lager dan daarnet op de berg dus het is heet, maar wel draaglijk. Het is september, het seizoen van de extreme hitte is voorbij. Het landschap is fascinerend. Langgerekte plooien in de kleur geel, naar de toppen overgaand in zwart. Tinten roze, wit en lila. We zien een jong en onmiskenbaar verliefd stel foto’s van elkaar maken. Ze geven elkaar instructies. ‘Put your arms in the air’ Ze vragen mij of ik een foto van ze wil maken. Ik krijg duidelijke instructies over wat er allemaal op moet en wat niet. Hun pose is strak geregisseerd. Als ik hen ernaar vraag zegt zij lachend: ‘Watch the movie, Zabriskie Point by Michelangelo Antonioni’. Dan zijn ze weg en dansen ze naar beneden het landschap in. Tegen het onwerkelijke decor zien we ze om elkaar heen draaien. Choreografie van liefde en een camera.
Mijn interesse is gewekt. Later zie ik de trailer:

Zabriskie Point. A remote and barren blister of land in the American desert. As isolated as the face of the moon. Zabriskie Point . Where a boy and a girl meet….and touch…and blow their minds!

Cinematografisch meesterwerk uit 1970. De film werd slecht ontvangen en ging de geschiedenis in als cultfilm. Psychedelische muziek van Pink Floyd. De verhalen rond het maken van de film en de tijdgeest zijn interessanter dan de film zelf. Vooral het verhaal over het liefdespaar Mark en Daria spreekt tot de verbeelding. Ze zijn nog lang het gezicht van de Counter Culture en Flower Power in het Amerika van de jaren ’70 gebleven. Toch kan ik het niet helemaal plaatsen. Vanwaar de interesse van dit jonge stel voor een geflopte film van 45 jaar geleden?
We stappen weer in de auto en rijden naar Furnace Creek. Maar vlak voordat we daar zijn slaan we nogmaals linksaf, de vallei in. We rijden door naar het einde van de doodlopende weg. Badwater, het laagst gelegen punt op het Westelijk halfrond, 86 meter beneden zeeniveau. Voordat we de auto uitstappen werp ik een blik op de temperatuurmeter. 41 graden. Valt nog mee. In 1913 werd hier het wereld-warmterecord van 56 graden Celsius geregistreerd. We maken een korte wandeling over de zoutkorst. Het landschap is wederom fascinerend. Het is nog een hele uitdaging om het te beschrijven. Ruimtelijk en mysterieus. Met het sobere kleurenpalet van wit, geel en blauw is het van oogverblindende schoonheid. Iedere gestalte in deze zinderende leegte wordt een spannend object. Naast tastbaar is hier de hitte ook zichtbaar. Ze straalt er letterlijk vanaf, de horizon trilt. Het is wonderlijk om hier een waterplas aan te treffen. Het is alsof deze hier is neergelegd om met de reflectie in het spiegelgladde wateroppervlak het allemaal nog mooier te maken.
In de namiddag rijden we terug over zijwegen met betekenisvolle namen als Devil’s Golf Course en Artists Palette. Een oplichtende stofwolk in het landschap wijst ons de weg. Het licht is laag en vol plastiek, de schaduwen zijn lang. Het kleurenpalet is dat van een kruidenmarkt in India. Onooglijk verdorde struiken worden vlammende kunstwerken in de late avondzon. De eenzame weg is verhard en met de airconditioned auto is het doorkruisen van dit landschap een fluitje van een cent. Ik verplaats mij even in de tijd van een eeuw geleden en probeer mij voor te stellen hoe het destijds moet zijn geweest. Alleen al die huiveringwekkende naam. Death Valley. Een idyllische braadpan met een sinistere aantrekkingskracht.
We zullen de nacht doorbrengen op Furnace Creek Range. Een groene oase in deze woestijn met de laagst gelegen 18 holes golfcourse ter wereld. Ondanks dat het al laat is nemen we nog een duik in het zwembad van de range. Het wordt gevoed door een natuurlijke bron. Het water is warm en weldadig. Na de verplichte baantjes lig ik met hoofd en armen op de rand van het bad en laat mijn blik afdwalen naar boven. Langzaam zet de schemering in, de horizon kleurt magenta. Boven mijn hoofd dartelen de eerste vleermuisjes tegen het diepe blauw van de avondlucht. Ze kondigen de nacht aan en de afsluiting van een onvergetelijke dag. Tijd voor een biertje in de saloon.

Auteur/Fotograaf

Peter Schooneveldt
Peter Schooneveldt

Peter Schooneveldt vloog 32 jaar als verkeersvlieger / gezagvoerder bij de KLM Royal Dutch Airlines. Na zijn pensionering in 2011 legt hij zich vooral toe op portretfotografie, reisfotografie en het schrijven van reisverhalen.

Copyright © 2017 Peter Schooneveldt

PLAATS REACTIE

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Logboek peterschooneveldt

Meest recente verhalen

Recente reacties

Archief

Categorieën

Tags

Meta

Peter Schooneveldt

Peter Schooneveldt

Peter Schooneveldt vloog 32 jaar als verkeersvlieger / gezagvoerder bij de KLM Royal Dutch Airlines. Na zijn pensionering in 2011 legt hij zich vooral toe op portretfotografie, reisfotografie en het schrijven van reisverhalen.

Copyright © 2017 Peter Schooneveldt

Get in touch